Julian Ejsmond

Julian Ejsmond (26 lutego 1892 w Warszawie - 29 czerwca 1930 w Zakopanem), poeta i bajkopisarz.

Studiował filologię polską na UJ w Krakowie i UW.

Był zagorzałym myśliwym - nie tylko polował, ale również redagował pisma łowieckie, wydawał kalendarze myśliwskie. W 1929 został wiceprezesem LOP.

Pracował jako urzędnik, równolegle rozwijając swą twórczość literacką i edytorską. Pierwsze wiersze zaczął publikować w 1907. Pierwszy tomik poezji wydał w 1909.

Tematykę miał różnorodną: wiersze miłosne, ballady, romanse, liryki, felietony, satyry, bajki, opowiadania.

Zasłużył się także jako tłumacz pisanych w łacinie utworów Kochanowskiego, Sarbiewskiego, Owidiusza, Petroniusza. Tłumaczył także teksty dla czasopisma "Skamander" (należał do grupy luźno związanych pisarzy z tym czasopismem). Napisał tekst "Inwentarz kultury narodowej" wydrukowany w 36 zeszycie w roku 1925.

Od jego nazwiska pochodzi nazwa Zakręt Ejsmonda (1359 m n.p.m.) na drodze z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka w Tatrach gdzie poeta odniósł śmiertelne obrażenia w wypadku samochodowym w 1930 r. (przyp. Józef Nyka "Tatry Polskie" wyd. Trawers 2004)

[edytuj] Twórczość

• 1914 Baśń o ziemnych ludkach
• 1925 W zbożu
• 1925 Opowieść o Janku Kominiarczyku i o dymiącym piecu króla Stasia
• 1929 Przygody wiewióreczki
• 1931 Patrząc na moich synków
• 1931 Janek w puszczy
• 1931 Mali myśliwi
• 1961 Moje przygody łowieckie
• Ostatni