Bretania
| Bretagne | |||||
|
|||||
| Stolica |  Rennes |
||||
| Ludność (2003) • ogółem • gęstość |
2 972 700 107 os./km² |
||||
| Powierzchnia | 27 208 km² | ||||
| Departamenty | 4 | ||||
| Arrondissement | 15 | ||||
| Kantony | 201 | ||||
| Gminy | 1 268 | ||||
| Prezydent regionu | Jean-Yves Le Drian | ||||
|
Departamenty
Côtes-d'Armor (22)Ille-et-Vilaine (35) Morbihan (56) Finistère (29) |
|||||
Położenie na mapie Francji |
|||||
| Strona internetowa regionu | |||||
Bretania (fr. Bretagne, bret. Breizh) – kraina historyczna i region w północno-zachodniej Francji, położony na Półwyspie Bretońskim, nad Oceanem Atlantyckim. Od wschodu graniczy z dwoma regionami: Dolną Normandią i Pays de la Loire. Dzieli się na 4 departamenty: Côtes-d'Armor, Finistère, Ille-et-Vilaine i Morbihan. Obejmuje faliste i pagórkowate tereny Półwyspu Bretońskiego, z kulminacjami na wznoszących się w centrum wzgórzach d’Arrée (Toussaines, 384 m n.p.m.) i Noires (326 m n.p.m.).
Najważniejszymi miastami Bretanii, poza głównym ośrodkiem administracyjnym regionu Rennes (212,6 tys. mieszk.), są: Nantes (w regionie Pays de la Loire), Brest (główna baza francuskiej marynarki wojennej), Quimper, Lorient, Vannes, Saint-Malo, Saint-Brieuc, Paramé, Dinan.
Bretania jest regionem wyróżniającym się odrębnością kulturową oraz dużym znaczeniem rolnictwa i dziedzin związanych z morzem w gospodarce. Region rolniczy - uprawa pszenicy, kukurydzy, owsa, ziemniaków, warzyw i owoców . Hodowla trzody chlewnej, bydła i drobiu, a w lagunach - ostryg. Na wybrzeżu rozwinięte rybołówstwo. Eksploatacja rud żelaza, cynku i ołowiu. Rozwinięty przemysł metalurgiczny, chemiczny, elektrotechniczny, stoczniowy i spożywczy. Przy ujściu rzeki Rance do zatoki Saint-Malo działa pierwsza na świecie elektrownia pływowa (moc 240 MW). Rozwinięta turystyka - liczne kąpieliska nadmorskie (m.in. Carnac, Saint-Malo, Audierne). Ważną rolę odgrywa kanał śródlądowy Nantes-Brest.
[edytuj] Historia
Rzymska Armoryka, w V-VI wieku zasiedlona przez celtyckie plemię Bretonów, wypierane z brytyjskiej Kornwalii przez germańskich Anglów i Sasów. Następnie pod zwierzchnictwem Franków. Wobec ciągłych buntów w Bretanii Karol Wielki utworzył na jej granicy Marchię Bretońską. We wczesnośredniowiecznej Francji hrabstwo Bretanii stanowiło jedno z wielkich lenn Korony francuskiej, będąc często przedmiotem rywalizacji między Francją i Anglią. Od 1213 w posiadaniu bocznej linii Kapetyngów. W 1297 podniesione do rangi księstwa.
Ród książęcy wymarł w 1488 na Franciszku II. Jego córka Anna Bretońska poślubiła w 1491 króla Francji - Karola VIII, a po jego śmierci w 1499 Ludwika XII. W 1514 córka Anny - Klaudia de Valois, wyszła za Franciszka I - późniejszego króla Francji, który w 1532 formalnie włączył lenna bretońskie do Korony francuskiej.
Niektóre odrębności (własne stany prowincjonalne) Bretania zachowała do okresu rewolucji francuskiej 1789-1799 i ówczesnej reformy administracyjnej (1790). W czasach rewolucji wraz z Wandeą i Normandią stanowiła teren powstań rojalistycznych – zwanych szuanerią, krwawo tłumionych przez wojska Republiki.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||
